Zo voelt het toch wel een beetje voor mij: het online zichtbaar zijn. Mezelf laten zien om te zorgen dat mijn bedrijf ook meer zichtbaar wordt. Het klinkt zo logisch maar makkelijk vind ik het niet. Want wat laat ik dan allemaal zien van mezelf en van mijn bedrijf? Hoe ver ga ik? Neem ik mensen mee in m’n hele leven of laat ik ze alleen bepaalde stukjes zien? En waar ligt dan voor mij de grens?

In dit persoonlijke blog ga ik je vertellen waar ik tegenaan loop en hoe ik worstel met die dingen. Met de billen bloot dus.

We zijn allemaal voyeurs

Ik weet het allemaal wel … Online zichtbaar zijn oftewel online zichtbaarheid is een must in deze tijd. Een groot deel van ons leven speelt zich online af, dus als je je bedrijf wil laten zien, dan moet dat ook online. Mensen doen zaken met mensen en niet met een bedrijf. We willen dus gezichten zien en het liefste ook nog wat meer van die personen weten. Want geef toe, eigenlijk zijn we allemaal een beetje voyeurs. Hoe heerlijk is het om mensen te kijken op een terrasje? Ik kan dat uren doen. En is dat wat we op social media doen niet precies hetzelfde? Volgens mij wel. Dus moet je ook zakelijk een stukje van je persoonlijke leven laten zien. Als het ware de mensen op dat terrasje plaatsen en naar jou laten kijken.

Hoge drempel

Het klinkt heel logisch voor mij. Maar het doen vind ik een ander verhaal. Ik geef het eerlijk toe. Duizend dingen gaan er door mijn hoofd. Wie zit daar nou op te wachten? Dat is toch helemaal niet interessant? Is dat niet stom? Wat zullen ze wel niet denken? En met elke gedachte maak ik de drempel voor mezelf hoger waardoor ik het niet doe en lekker veilig onzichtbaar blijf.  Maar daar kom ik niet verder mee, dus ik zal toch uit die comfortzone moeten stappen.

Online zichtbaar zijn? Liever niet!

Een paar weken geleden heb ik bij Marianne Canters mijn ‘Boost je business-sessies’ afgerond. We hebben gezorgd dat mijn website eindelijk in de lucht is en dat er een contentkalender is: een plan dat me houvast geeft wanneer, en vooral wat ik ga posten op social media. Daarmee ben ik al veel zichtbaarder dan ik was. Maar… zoals ik laatst al deelde, ik gebruik voornamelijk foto’s. Lekker veilig. En dan ook nog die door de fotograaf vorig jaar zijn gemaakt, want mijn laatste foto’s vind ik al wat minder leuk … Ik schaam me namelijk een beetje. Ik was zo veel afgevallen vorig jaar en vanaf september heb ik mijn eeuwige strijd met de kilo’s weer verloren. Mijn hele leven heb ik al een haat-liefdeverhouding met eten. Ik kan heel goed heel streng lijnen, maar ik kan me ook extreem te buiten gaan aan eten. En soms … raak ik dan de controle kwijt. En dan kan ik zomaar in een half jaar weer 15 kg aankomen (wat nu dus ook gebeurd is). Dat zie je op die foto’s en ik denk dat iedereen daar wat van vindt, dat het heel zichtbaar is dat ik  de controle weer even kwijt ben. Dus online zichtbaar zijn? Liever niet! En erover vertellen? Er gewoon eerlijk voor uit komen? Die keuze heb ik nu gemaakt. Door het hier gewoon neer te zetten, geef ik mezelf ook wat meer ruimte. Ik realiseer me heel goed dat dit vooral in mijn hoofd bestaat. Tuurlijk zien mensen vast de verschillen wel, maar of ze er dan net zo’n groot oordeel aan hangen als dat ik dat doe? Waarschijnlijk niet. En toch laat ik het een beperkende factor zijn.

Zoeken naar een evenwicht

Zo dat heb ik eruit gegooid, kan ik me daardoor niet meer laten weerhouden om toch video meer te gaan gebruiken. Maar wat ga ik dan delen? Hoeveel ga ik laten zien? Ga ik jullie vertellen over mijn zoektocht naar hoe ik het beste om kan gaan met de dingen waarop ik vastloop? Dat ik moeite heb met het opstarten van zaken? Dat ik daar onder andere Marianne voor inhuur (zij is mijn geweldige, slimme en inspirerende stok achter de deur)? Dat ik sinds kort weet dat ik fibromyalgie heb en dus mijn werkzaamheden en leven veel meer op moet gaan splitsen in kleine stukken? Dat ik het soms gewoon even niet meer weet? Hoort dat dan allemaal bij online zichtbaarheid? Misschien niet, misschien wel. Ik weet dat ik daarin heel zwart wit kan zijn. Je laat jezelf zien of niet. Tuurlijk zou grijs wat fijner zijn en daar ben ik nu zoekende in: zoekend naar een evenwicht waarin ik 100% Helen kan en mag zijn.

Online zichtbaar zijn zal waarschijnlijk altijd wel een lastig evenwicht zijn voor mij. Juist omdat ik een voorstander ben van eerlijke online zichtbaarheid. En hoe is dat voor jou? Herken jij je in de struggles of heb jij daar helemaal geen last van? Ik ben heel benieuwd, echt. Dus als je durft … let me know en ga ook met de billen bloot!

Liefs,

Helen